یه چیز قشنگی دیدم، گفتم بگم اینجا :

I don't miss YOU

I miss who you were

I miss who we were

برای شنبه استرس دارم. استرس قشنگ، خوب، خواستنی. قبل از مصاحبه م نذر کرده بودم اگه جاب رو گرفتم، حامی یه بچه ی نیازمند بشم. این معامله م بود با خدا. معامله باهاش میگن win-winعه.

+ما شیرازیا عشقو بو می کشیم، میفهمی؟

_مگه عشق بو داره؟

+بله

_چه بویی؟

+بوی عطر نارنج! همچی که بوش کنی، میچسبه به تنت.

*از دیالوگای سریال دیوار به دیوار

حوصله خوندن وبلاگ آدمهای خوشبخت رو ندارم. حوصله ی حرف زدن با آدمهای خوشبخت رو هم ندارم. حوصله ی قرار گذاشتن و معاشرت باهاشونم ندارم. دلم یه بیچاره ی ظاهرساز بغض دار مثل خودمو میخواد. با هم بریم هات داگ بخوریم. بشینیم لب یه بلواری گازای درشت بزنیم به ساندویچامون با بغضامون فرو بدیم پایین. دور لب و لوچه مون سس مالی شه، از قیافه هم خنده مون بگیره، ریسه بریم. ریسه بریم رو غمامون، ریسه بریم رو بغضامون، ریسه بریم رو چشمای آبدارمون...

تا حالا شده از کسی خوشتون بیاد؟ من از یکی خوشم میاد. منتظر بودم عیدو بهم تبریک بگه لااقل. تبریک نگفت که نگفت. حالا نه که عاشق سینه چاک باشم. اصلا نمیدونم ازش خوشم میاد یا فقط تحسینش میکنم؟ دختر بودن چقد سخت میشه گاهی. اصلا بیخیال. جا برای خاطرخواهی کشیدن ندارم دیگه. حوصله امید بستن و انتظار الکیم ندارم. من هیچوقت نتونستم خودمو تو خوشبختیای بزرگ تصور کنم. راضیم، شکر. ولی والله که کنار این پسر گلِ ماهِ خووووب هم نمیتونم خودمو تصور کنم.

هم قوای جسمی و هم قوای روحیم، خورده زمین. یه روزی که بهتر بشم. بیشتر مینویسم و کامنتاتونو جواب میدم و میام براتون کامنت میذارم و پستاتونو میخونم. خدا رو به جلال و جبروتش قسم بدیم که این عید فطر روز حال خوبی همه باشه. چه جسمی چه روحی. که حال خوب بالاترین نعمتیه که به مخیله میتونه خطور کنه. حالتان خووب!